Termin ten może być rozumiany albo jako pojedynczy objaw, albo jednostka chorobowa. W przypadku choroby stwierdza się niewłaściwe funkcjonowanie przede wszystkim w sferze ruchliwości, kontroli oraz uwagi. Dziecko cierpiące na ADHD jest „ciągle w ruchu”. Jego działanie rzadko poprzedzona refleksja, zazwyczaj stanowi natychmiastową reakcję na zaistniałą sytuację. Ponadto – wykazuje trudności w dłuższym utrzymaniu uwagi na wykonywanym zadaniu, łatwo się dekoncentruje i męczy. Wszystkie wymienione objawy mogą prowadzić do znacznych trudności w nawiązywaniu
i utrzymywaniu zadowalających kontaktów z innymi ludźmi, trudności w nauce, organizowaniu, planowaniu oraz wpływać negatywnie na rozwój emocjonalny. Aby mówić o chorobie, jej objawy powinny się pojawić u dziecka do siódmego roku życia.
 

Niezdolność wykonywania celowych lub wyuczonych czynności ruchowych spowodowana przez uszkodzenie mózgu.

Spowodowane przez uszkodzenie mózgu upośledzenie odbioru treści językowych, operowania nimi lub nadawania mowy. Afazji nie należy mylić z dyzartrią, czyli trudnościami w mówieniu wynikającymi z niewłaściwego działania mięśni organów mowy takich jak język, krtań czy gardło, bądź obszarów z których podążają drogi unerwiające te mięśnie, bądź samych dróg nerwowych.

Agnozja oznacza niezdolność do rozpoznawania znanych przedmiotów spostrzeganych za pomocą zmysłów, pod warunkiem, że przyczyną nie jest upośledzenie sensoryczne, obniżenie sprawności intelektualnej lub inna przyczyna.

Grupa zaburzeń pamięci. Amnezje można podzielić na:

• następczą, objawiającą się w niezdolności do zachowania w pamięci wydarzeń aktualnych.
• wsteczną, objawiającą się w trudności w przypominaniu sobie zdarzeń sprzed urazu (np. przy ataku padaczkowym).
• pourazową: okres niepamiętania czasu od urazu aż do przypominania sobie.
   

Zaburzenie, któremu w pierwszej fazie trwania towarzyszą głównie takie objawy jak dezorientacja i utrata pamięci. Z czasem stan chorego znacznie się pogarsza, a zmiany prowadzą do zupełnego rozpadu funkcji poznawczych i społecznych. Występują zmiany osobowości, zanik krytycyzmu, wrogość i narastające trudności w radzeniu sobie z zadaniami w życiu codziennym. Chory przestaje dbać o higienę, wygląd. Wbrew potocznym opiniom możliwe jest zatrzymanie lub nawet wyleczenie w zależności od wielu czynników (głównie wczesnego rozpoznania).

Atrybucję należy rozumieć jako przypisywanie określonemu wydarzeniu, sytuacji, zachowaniu bądź ogólnie jakiemuś stanowi rzeczy, pewnej przyczyny. Przykładowo, jeżeli ktoś wygra partię szachową, może zastosować tzw. atrybucję wewnętrzną, umiejscawiającą przyczynę sukcesu w jego własnych cechach („wygrałem, bo jestem dobry”), albo atrybucję zewnętrzną, upatrując źródeł zwycięstwa w czynnikach nie mających z jego osobą nic wspólnego („ta wygrana to był fart”).

Autoprezentacja jest zbiorem świadomie wysyłanych przez osobę komunikatów, mających na celu spowodowanie, aby inni ludzie postrzegali ją w określony, pożądany przez nią sposób. Zazwyczaj jednostki dążą do tego, aby być postrzeganymi
w sposób pozytywny, choć nie jest to absolutną regułą.
 

Autyzm nie jest pojęciem jednolitym ponieważ każdy autystyk jest inny. Odnosi się ono do wszystkich zaburzeń, w obrazie których najważniejsze miejsce zajmuje tzw. triada zaburzeń autystycznych:
- Zaburzenia w funkcjonowaniu społecznym: mogą się przejawiać w trudnościach chorego
w nawiązywaniu relacji, więzi emocjonalnych z innymi osobami.
- Zaburzenia w komunikacji: mogą dotyczyć zarówno zaburzeń w komunikacji werbalnej jak i niewerbalnej. Jako przykłady można przywołać mutyzm (nieumiejętność posługiwania się mową), zbyt dosłowne rozumienie komunikatów innych ludzi (brak rozumienia metafor, dowcipów, przysłów) i echolalię (nadmierne, nieadekwatne powtarzanie użytych przez rozmówcę słów i stwierdzeń)
- Stereotypowe wzorce zachowania: mała elastyczność, nadmierna sztywność dotycząca zainteresowań i zachowań. Osoby autystyczne często wykazują olbrzymie zainteresowanie bardzo wąską dziedziną i potrafią w niej świetnie rozwijać swe umiejętności. Dzieje się to jednak kosztem prawidłowego funkcjonowania w niemal wszystkich innych sferach życia.